خیلی اتفاقی سری زدم به آرشیو وبلاگم

به روزهای پر فراز و نشیبم

به دلواپسی ها و سختی ها و تحمل هام

به التماس دعا گفتن های از ته دلم...

بعد رفتم سراغ کامنتهای دوستان

دلگرمی هاشون

دعاهای از ته دلشون

راهنمایی های دلسوزانه شون

مهر و محبت کلامشون...

میدونید که سرم شلوغ تره -کاملا طبیعیه، مسئولیت ها بیشتر میشن و به خدا که همه ش هم از روی خوشی و بی دغدغه گی نیست! چه بسا مشکلات هم بیشتر و بزرگتر میشن... قبلا ها خودم چقدر دوستان متاهل شده و مادر شده م رو ملامت میکردم و مارک بی وفایی بهشون میزدم! اما خب طبیعیه زمانی که شرایط آدم عوض میشه تا بیاد عادت کنه و روی روال طبیعی بیوفته زمان بره، حالا چه ازدواج، چه مادرشدن، چه شغل جدید، ادامه ی تحصیل و....-

خلاصه که تو دل خودم خیلی شرمنده ی محبت دوستان خوبم شدم که چقدر برام دعا کرده بودند و محبت...

معذرت میخوام

دوستتون دارم

و همچنان التماس دعا...